დამღლელი სამუშაო დღის შემდეგ,დაქანცული და თქვენს შეფზე არაადამიანურად გაბრაზებული,იმის გამო რომ მან კიდევ ერთი კვირით გადაგიდოთ ხელფასის ჩარიცხვა,მიუყვებით სახლისკენ მიმავალ გზას სადაც თქვენს გარდა უნამუსოდ ბევრი ადამიანი მოძრაობს,მათი სიფათების დანახვისას გინდებათ თითოეულს სკალპი ააცალოთ და ისე გაუშვათ თავიანთ საყვარელ ოჯახებში…უცებ არსაიდანღაც ჩნდება საპირისპირო სქესის არსება,რომლის დანახვისასაც რაღაც იცვლება თქვენში და სკალპის აცლა კიდევ უფრო გინდებათ სხვა დანარჩენისთვის,რადგან გრძნობთ რომ მასაც მსგავსი იდეები აქვს გონებაში,ამ მდედრს გრძელი წითელი თმები აქვს რომელიც ბოლოში ხუჭუჭდება,წვრილი ვარდისფერი ტუჩები,დიდი ყავისფერი თვალები და ოდნავ მოგრძო ცხვირი საოცრად პატარა ნესტოებით..ამ ყველაფერზე დაკვირვებას წამებში ასწრებთ და ფიქრობთ რომ: “იდეალურია!” სახლში მიდიხართ და მარტო მასზე გეფიქრებათ,მარტო ის გაინტიერესებთ რამდენი წლისაა,რა ქვია,სად სწავლობს,როგორი გემოვნება აქვს,შეგამჩნიათ თუ არა ქუჩაში და ასე შემდეგ,მოკლედ ADDICTED! რამდენიმე კვირას მასზე ფიქრებში ატარებთ,შემდეგ რაღაცნარიად ახერხებთ მის გაცნობას და დაახლოებას,მასთან თავს ღვთაებრივად გრძნობთ და თქვენი თვითშეფასება საზარლად მაღალია,მაგრამ ამ ეტაპზე თქვენს შორის არაფერი არ ხდება.და აი ერთ დღეს როდესაც ვეღარ უძლებთ მისი ტუჩების დაგემოვნების ცდუნებას და მისკენ იწევით,ის თავს წევს და…
–”იცი ვახტანგ,მე შეყვარებული მყავს,ის ეხლა რომელიღაც კუნძულზე ისვენებს და რომ ჩამოვა ალბათ დავქორწინდებით”
–”არაუშავს” და ჯიუტად მიიწევთ მისკენ
–”მე მას ვერ ვუღალატებ თავხედო!”
და თქვენს თავში მხოლოდ ერთი სიტყვბა ტრიალებს: “ბბბბბბბბბბბბბოოოოოოოოოოოოოოოოზზზზზზზზზზზზიიიიიიიიიიიიიიიიიიიი”
ამის შემდეგ,სახლში იკეტებით,სვამთ,გარეთ გასვლა არ გინდათ თუ გახვალთ მაინც ვერავის და ვერაფერს ამჩნევთ,მუსიკას უსმენს მხოლოდ დეპრესივ/სუიციდალ ბლექს,მოკლედ სიცოცხლე აღარ გინდათ.და მე აქ მიჩნდება ერთი კითხვა.
ეს რა ჩემი ყლეა?!
დიიიიიიიიიიიიიიიიაღ,ეს სიყვარულია.
